شبیه سایه مانده ام کنار بی قراری ات
بگو که سهم من چه شد میان بی شماری ات؟
به زیر ضربه های غم دلم شکست و خاک شد
و التماس می کنم به ضربه های ک

از آن شبی که شدی دلبخواه خیلی ها
کمی عوض شده با من نگاه خیلی ها
چقدر پشت سرم حرفهای نامربوط...
شکسته حرمتم از افتضاح خیلی ها
هزار مرتبه گ

تا دلم گرفت انگار حال آسمان بد شد
ابری آمد و باريد ابری آمدو رد شد
در هوای بارانی حس شعر من خشکيد
بد بياری آوردم هر چه که نبايد شد
تا اميد

۱
اين خانه
دری نيمه باز دارد
کسی می آيد
کسی می رود
حتی گربه ها و پرنده ها...
و يک روز
اتفاقی که فکر نمی کنی می افتد
باد تندی می وزد و در �

*ناگهان پرده بر انداخته ام يعني كه –
بي غزل قافيه را باخته ام يعني كه –
يك دو شب بي تو به سر نيست توانم بردن
*مست از خانه برون تاخته ام يع

فریادهای خسته ی یک مرد غربتی
زنجیرهای بسته ی این درد پاکتی
خالی تر از تمام هدف های عالم است
سنگین ترین فرشته ی بی وزن لعنتی!
در استخاره

آب از آب تکان نخورد
تو همان آهوی وحشی بودی
و من ، شکارچی زندانی.

سر گیجـه ام گرفته از این، کار باز هم
هــی لب گرفتن از لب ِ سیگــار باز هم
مشتی کتاب و دفتر و یک چـای ِ تلـخ رنـگ
تـکرار بی نهایت ِ تکرار بـ

بیستون هیچ،دماوند اگر سد بشود
چشم تو قسمت من بوده و باید بشود
زده ام زیر غزل؛ حال و هوایم ابریست
هیچ کس مانع این بغض نباید بشود
بی گلای�

1
گيسوان تو و
پنجه هاي باد...
كوك ترين ساز ِجهان ست
دلم!
2
از پيش پا برمي داري ام
تا جيب هايت را سنگينتر كني!
آنسوتر
رودخانه اي
در راه س�

(توپ)
.
خوشبخت تر از خودم
کجا جستجو کنم؟
وقتی
توپ نگاه تو
در حیات من
افتاده است
==============
(فتوا!!)
.
"زن"
اگرچه:
دو پنجم از زندگی،
اما تم�

بی اختیار دست به حسّ تو می برم
با یاد حرفهای تو آهنگ می زنم
اینجا کسی به عشق توجّه نمی کند
با این که ضجّه های هماهنگ می زنم
من دوره گردِ ب�

مرگ القايم می شود ؛
وقتی سنگسار چشمانت را
کبود می شوم و
پله پله تا خودم
سقوط را کم کم ؛ گم می کنم
به حکم کدامين خطا ؛
سيزيف افسانه ها را �

(به یاد « 25 » اسفند سال شصت و پنج! آیااین واژه ها می توانند وحشت آن روز مسموم را به تصویر بکشند؟! لاله ها هنوز در حلبچه واژگون می رویند در سوگ

نــازنین مـاه شـــــب چـــــارده مـــن
گـــل خـوش رنگ و لعــــاب زندگی
هـفت بهار می گذره از شکوفگـــیت
آرزومـــه که باشــــی همــیشــ�

امروز
آسمانم صورتی ست
و رژ روی لبهای ام دریا !
دلم می خواهد
روی گونه هایم آفتابگردان بکارم
و به پلک هایم سایه ی مهتاب بزنم.
دنیا ر

تقدیم به آقای امید صباغ نو عزیز با الهام از شاه غزل ایشان * درست ساعت بیست و چهار عاشق شد*
همینکه حرف دلش را شنید عاشق شد
کنار عکس سیاه و سفی

باران اشک،گونه ی شب را چه خیس کرد!
انگار پای چشم تو جنگل به پا شده
چشمان سبز و گونه ی آتش پرست تو
حتماً نگاه گرم تو از من جدا شده
بی تو کنا�

با یاد سعدی سینمای ایران
جاودان یاد : علی حاتمی
و اثر سترگش : مادر
به دوستم شوان کاوه که این حکایت را خوب می داند
به خانه می آیم
نامت ب

به روی سر گرفتم آسمان باور ِ خـود را
کجا انداختم آری نمی دانم پــر ِ خود را
تو گویی شعـر هـم با مـن رفاقت را نمی داند
قلم ساکت نمی مانـد ب�

۱
سنگ ها را می شمرديم
هروقت تو می شمردی
يک سنگ کم می آمد
هر وقت من می شمردم
يک سنگ اضافه
۲
شناسنامه ام
خيلی چيزها
اضافه دارد
و من

من زلالم

نطفه ام آب روان

پدرم کوه

مادرم نجیب

من زلال زلالم

سنگم نزنید!

این دو فرشته را
عمریست
به دوش میکشی اما
پلک که میبندی
پشت سرت
چه ها که نمیگویند؟!
موهایت را

با دست خودت بافته ای و حالا
حر�

تو كه مي‌روي
ساك آواره‌ي سفر ناتمام
بر شانه‌هايم آوار مي‌شود!
قهوه‌اي تلخ
خشم دل را خواب مي‌كند
مانده‌ام

اولين بار كه روبرو شويم
پشت مي كنم
به هرچه در دنياست .
احساسم را
كف دستانت مي گذارم
تا حساب مان پاك شود !
بيا پاك شويم
ازهرآنچه بوده ايم

وقتی خاطراتمان عقيم شد
تک همراه من
درخت تاکی بود
که آن قدر
روی شانه هايش گریستم
تا غوره های معصوم
انگور نشده
مویز شدند و
برای شادی روحم

۱
گيسوانت را که در باد
ورق می زنم
مادر بزرگ را می بينم
نشسته است
به گفتن قصه چهل گيس
۲
قطار که سوت می کشد
برای آخرين بدرود
به ايستگاه

عشــــق را با نام تو معنــــا زدم
جاي قلبــــم را ببيــــن اينجا زدم
هم رفيقم رفت و هم بــــيگانه ها
نام تو در قلب خود تنـــــــها زدم

رجز خوانی اراذل:
قدارۀ خود غلاف هرگز نکنیم.....در فاز خلاف آف هرگز نکنیم
با یکصد و ده نوچۀ فرمانبردار.... ترک ستم و خلاف هرگز نکنیم
وجواب:

پلنگ می شوم
و ماه را
در برکه چشمت می جویم
آویزان می شوم از مهتابی نگاهت
آخرین ترانه را که خواندم
افسانگی ام را در دستت می رویانم
.
.
.
.
و

تقدیم به امید صباغ نو اول دوست بعداستاد عزیزم
چه عجب باز شب وخواب من احيا شده است
به خيالی که در اين گستره دريا شده است
نفس ثانيه ها باز

حال مرا هم از سر اجبار می پرسی
انگار داری از در و دیوار می پرسی
گل روی میزت می گذارم شب به شب اما
بی حوصله از علت این کار می پرسی
هر روز می گ

نمی گویم به این دیوانه بازیهام عادت کن
فقط مثل گذشته با دل تنگم رفاقت کن
گرفته جنگل تنهایی ام را درد در آغوش
بیا با بودنت قلبِ مرا از در�

وقتی خدا هم از دل تنگم تو را گرفت
گویا در اوج قصّه ی آدم هوا گرفت

شبهای بی تو ماندن و تکرار این سوال:
-پس عشق آسمانی ما را چرا گرفت؟ -

جا�

گرچه خود بی ریشه باشد"داس"، اما ریشه سوز
یک نهالستان از آن بدکاره در ترس است هنوز
دست ِ نادانی اگر سنگی رسد مهلک شود
تیغ ِ بُران می نمای

و زمين ،مادينه اي آبستن بود
پا به ماه ِ بهاري ديگر
تا فصلي تازه بگشايدت
سبز...
چلچله اي به آواز مي خوانَدَت
چله نشين خزيده به غار تنهايي!

عاشقم نیستی داری دل میسوزونی
آرزوته بری اما نمی تونی
تو با خنده های اجباری و تلخت
چی به روز من آوردی،نمی دونی!
ژست دلباخته هارو گرفتی ام

مث مــاه تــوی برکـــه/ خیلی نزدیـکی و دوری
واســه دردای دل من/ بهــترین سنگ صــبوری
تنت اندازه ی دنیـاس/ با همون نصف والنهارش
با هوای ا�

اگر چه صبح سرآغاز عشق انسان هاست
ولی حکایت تلخی برای چوپان هاست
میان دل بستن بر نگاه هرزه ی میش
به فکر حمله ی خونبار تیز دندان هاست
به گ

« تقدیر لیلا »
واسه گلبـــــرگ احساست بذار بارون شبنم شم
بیا حوای عشــــقم باش بذار تا من هم آدم شم
میخام تُو بزم چشمــــای ترت بارون بر

.........
.
.
.
.
.........

مردی که هفت پشت غرورش خميده بود
در زندگی به غير مصيبت نديده بود
ليلا به مرد قصهء ما هم وفا نکرد
روزی که مرد طعم جنون را چشيده بود
نوشی که ا

به خانه می آيم
عصر تابستانم
در می گشايی
طراوت يک ليوان آبم
کنار کودکی ات نشسته ای
با عروسکی
حسی به تو می گويد:
« شايد غذايت بسوزد»

سپاهیان گران امیرانت رانیازی نیست
تورا سردارنیست
بی ردای حاکمان
که امتداد سایه سار بلندای قامتشان
به تمامی
هویت من است
و کرانه های

من آن پرنده ام تو را در اين قفس چه سال ها!
چسان پرم به سـوي تـُو به اين شكسته بـال ها!
به خواب خود ببینم آن کمانه های چشم تـو
بگـو چسـان رس�

هر بار از تو میشنوم شعر کوچ را
- بی اختیار- اشک پدیدار می شود
دستان خالی ام به تو محتاج و بی پناه
دنیا دوباره بر سرم آوار می شود
می گویی

همسايه اى به «من» در من نشسته است
او قد کشيده تر در من که بسته است
مانند پيچکى چرخيده دور من
بر دور من که نه! در عمق هسته است
بن بست مى شو�

از کنـار خاطرات بی تـو رد شدم
بين بغض و سيل گريه..آه، سد شدم
پرسه پرسه توی کوچه های خلوتم
زير ضربه های بی کسی لگد شدم
خيره در شب‌ ِ نگاهِ

منفي تر از دماي ِ هوا ؛ سرد مي شوي
يعني ؛ بفهم عزيز ِ دلم ؛ طرد ! مي شوي
هر شب تمام حجم ِ تنت ضجه مي کشد
وقتي ؛ عروس ِ تخت ِ تب ِ نَرد مي �

بعد از رفتن نیمه جویده ات
برای همیشه
در زانوهایم سقوط کرده ام .
تیزی درد
به اندازه ی وزن زنبورها
نیشم می زند .
امروز، حتی ،
پستان