 |
آخرین اشعار ارسالی آخرین مطالب وبلاگ آخرین اشعار عاشقانه 
وقتی بمیرم
لحظه هایم را
تکه تکه کنید.
در ابتدای زمین بمانید!
سهم خود،بردارید.
تلفظ شیرین تان مبارک!
مهربانانه
بوی تبر بر گردنم بیاو
و تقديم به گلگون كفنان انقلاب اسلامى 22/ بهمن ماه/1357
((آيـه هاى عشـق و تحول))
نقبى بسوى نور زد !
آن صداى خسته ى زندانى
آن آخرين صداى صد
به حرمت توحش ظریف زنانه
به حرمت گورهای دسته جمعی
به حرمت پروردگار عاریتی آینه ها
رستنگاهی جز مرگ نیست.
قبرهای سربریده شده ٬
ناقو
کوزه ی بشکسته را پیوند کردن مشکل است
سایه را در نقطه ای پابند کردن مشکل است
آشیانِ عشق را ویران نمودن سخت نیست
آهِ آتشبار را در بَند کرد
مسافر از کدامین شهر می آیی؟
بگو کز کوی عشق مابه این ویرانه می آیی
بگو قلبش به یادت گشته بیمار
مرا گفته که با دلدارم آیی!
بگو راهی شدم یا
هنگامی که
صدایت
در ساقه نیلوفر های روئیده
در چشمهایم می پیچد
امید دوباره
سبز می شود...؟!
وقاصدک های عاشق
خود را به دست باد می
در افق،
در بی کرانه ی هستی...
دراتنهای زمین!
برای ماندگاری ات،
خواهم رقصید!
.
.
.
من،
سهم خدا را؛
در گوشِ زمان،
فریاد حواهم زد!
و دردِ تو
تنها رفیق خلوت شبهای تیره ام
ای آشنای خوب
ای بهترین غزل!
هر روز خویش را
با نام و یاد تو آغاز می کنم
من عاشق تو أم
این عشق و شوق را
با خواندن نم
تو میدانی که امشب هم از آن شبهای طولانیست
که میجوشد دلم انگار دریا مست و طوفانیست
کجایی باغبان امشب که رعد و برق می آید
که رٌز دلواپس نس
یک هفته ای می شود
سرما خورده ام!
هیچ کس
به عیادتم نیامده است.
سال گذشته
وقتی
شایعــه شد سرطان دارم
در خانه مان
راه نبود سوزن بیندا
به باغی دوموری سخن می نمود
که این خانه ماراچرادخمه هست؟
عمارت بودخانه زنبوررا
چه سری زخلقت بوداین نشست؟
یکی مثل مادرتلاشی مزید
یکی ف
من
می میرم؟!
آری
اما امروز چشمانِ گرسنه ام
بر پُریِ دست هایی بود
که به سختی هم
از جیب ها بیرون نمی آمدند.
به کو
شبيه تکه ی ابری که سرگردونو پرباره
نمی باره ولی دائم تب باريدنو داره
تموم آرزوهاشو تو مشت مرگ ميبينه
توی پاييز اقبالش خودش رو برگ ميب
درود من به بارونی
که هر جایی نمی باره
به اون یار ِعزیزی که
به هر جا پا نمیذاره
درود من به یارانی
که اهل ِ عاشقی هستن
به پای عشقشون م
آسمان،ابرهایت را پهن کن
بشنو قصه شبهای تنهایی ام را
که چگونه پرنده ای آواز می خواند
بر مزار سینه سوخته ام،
کاش میشد مثل ابرهای ب
نم نمک می بارد
مثل چشمان تو آنروز
که عاشق بودی
طپش قلب تواز سینه ی من می آمد
وصدایت که پر از جل جل دستان توُ و باران بود.
من در آن ک
گر چه ز دست عشق بیمارم ، طلب از خدای می دارم
گرچه من کنون دل افگارم ، طلب از خدای می دارم
به شفای درد بی درمان ، به امید ما غریبان
گرچه همه ش
غريبه
بايد غرق شوی
وقتی نامت در رسوب ساحل است
و لب هايش جا مانده ی هم آغوشی دريا و آسمان
بايد غرق شوی
تا پهلو بگيری کنار گريزش
لازم شداگر دوباره دلتنگم کن
اصلن به سلیقه ی خودت رنگم کن
باسازتومایلم برقصم لطفن
بارهبرارکسترهماهنگم کن
دختر شیراز
دل ما دخترˏ شیراز ،پسندید ، خدایا چه کنیم
پر و بالم چو شکسته نپسندید ،خدایا چه کنیم
از جوانی دل ما تُنگ̗ بلوری که شکست
دلˏ م
سوالی از تو،
او، هرگز نمی پرسد
ک او میداند و،
میدانی و،
هیچ چیز پنهان نیست.
سوالی نیست.
حرفی نیست.
بزمی نیست.
خشمی نیست.
ک او میداند و،
1)
حالا
که قرار نیست بمانی
لطف کن
نقابت را بر دار
سطر های سفید قلبم را پس بده
2)
عرض با تو بودنم
برای رسیدن
به چشمانت
چقدر
طولان
نیا که زخم خیانت هنوز چرکین است
وسایه های زمان چون همیشه سنگین است
نیا که دردمی کند این گام های تکراری
و پای حرمت مادرتصرف مین است
و
در بی تفاوتی زندگیمان
از پشت پنجره دیدیم، خوب بازی می کردی
بویی آمد
هوس بازی آورد
کوچه هم که خالی
با شما بازی بازی...
تا پایمان به
بسمه تعالی
امشب از طنین صدای تو
روی این شهر ستاره ها می بارند
در سکوت سرای پاکان
دانه های سرخ لاله ها می کارند
ترانه ی جاودان مظهر شر
در کوچه باغ خانه ی ما... نسیم می وزد
ولی چرا نسیمش ...زیبا نیست...؟
شاید نسیم نیست ...طوفانیست...سخت وسرد...
خیلی سرد!!
یعنی این طوفان
تمنا...
تا تو هستی در کنارم،بال و پر،وا میکنم
شوقِ پروازِ غریبی را مهیا میکنم
در کنارِ نغمه های سینه سوزِ باورم
با سه تارِ خسته ام،خود ر
حسرتِ خیره شدنِ چشم هایت
به دلِ مردُمَکانَم مانده ست!
دیگر پِلک های نمناکم
توانِ ایستادن ندارند!
می ترسم!
می ترسم
از فراقِ نگاهت
در آ
ترك لب هایم
از شمشير ِسخنان تلخ و
حنجره ی خشكيده ام
از ناگفته هاي سخت بود!
چشم های منتظرم
بر شيشه هاي مه آلودِ پنجره،
نقاشي بي رنگ بود!
واپسین نغمه های نیستی
بر چهار سوی این ماتم سرای یاس
و طنین پرانتظار سماجت و آشوب
تابیده بر سینه های تنگ بی کلام.
کسالت آزرنده ی هزارا
بسم الله الرحمن الرحیم
فکر می کنیم بزرگ شدیم
ودر پستوی واژه هامان می توانیم
رد پای خلسه و عرفان را
بیابیم...
در سایه ی دیوار فراموشی و غ
"تقدیم به استاد بزرگوارم جناب آقای محمد ترکمان"
پژواک دلگیر اطاقی بی در است
سرود قفس!
که قناری را
از خیال پرسه های آسمانی
به میان صفحات
ایستاده ام
مقابل لاجوردی آسمان
جایی که ...!!
محبوس گشته دردستان بی انتهای شب
.
.
.
کرکس بغض
ازگلوی آسمان
طاعونی است
درمان نشدنی
.
.
.
باز
باز امشب دل هوای بینوایی می کند
روی نعشم هی نوای بی نوایی می کند
باز رعد بیخبر،عکاس خلوتگاه شد
با صدای چکه هایم بی صدایی می کند
بودن
قصد سفری را دارم
بارم را می بندم
کوله ام غرق غم است
ادم خوب کم است.کلبه ام کم نوراست
دود بر می خیزد
باور نمی کنم که به پیری رسیده ام
با اینکه طعم تلخ زمان را چشیده ام
از یکهزار و سیصد و پنجاه و پنج تا
اکنون که جور سال نود را کشیده ام
سی سال
آنروزها که فرهاد ،گل جای تیشه میزد
آنروزها که خسرو ،در عشق ریشه میزد
بی مجتبی به طوفان، ما دل سپرده بودیم؟
با آندو از تو قرمز ،ما گل خورده
من نیست یادم هیچ آن "قالــوا بلــیٰ" را
اما به عشق ِ حـق بـدان! جان می سپارم
در مـن نباشد ترسـی از دیـروز و فـردا
مـن یک خـدای ِ م
با شِنِلی از جنس قلم میسرایم.
با تکیه به جوهر،عمر را میربایم.
با نیم نگاهی مثال قطره به دریا
تو ِ بیکران را در دل میستایم
سر سخت میجنگم
هوالعلیم المتعال
مثل کسی که می داند
قحطی درراه است
پلک هایم را می شمارم
ویا کمتر ورق می زنم
پهنه ی اشراق صبح را
مورچه گان
کابوس پر از
«درحیات انتشارشعری تلخ»
«درحیات انتشار شعری تلخ».
ودرحیاط تمدن هایی بی فرهنگ.
بــــــــــــــا؛
عقربه های بربالای دوصد رسیده.
روسری ات را محکم ببند!
که دنیا نامحرم شده به :
خورشید
اسب
جنگل
حتّی به من و تو که روز استخاره ی « حاجی فیروزه! »
- قابله ی ما! -
از کوچه ها
هیچ جا نغمه ای از فاخته نیست
هیچ کس عاشق و دلباخته نیست
می کشم آه و ندا می آید:
کاری از دست خدا ساخته نیست
چرا به بعضی از آدما میگن گربه صفت
شاید بعضی از گربه ها آدم صفتن
چرا به بعضی از آدما میگن سگ صفت
شاید بعضی از سگا آدم صفتن
چرا به بعضی از آ
چندان که از واژه سرشارم، احساس میکنم مرا از واژگان نطفه بسته اند!
...و شعری نا سروده، مرا آبستن شد و چندی بعد، ترانه ای از یاد رفته مرا زایید
چه روز های سختی در پیش است!
روزهای مردن!
بسیار بیشتر از، مردن اکنون!
...و روزهای دگر باره نطفه بستن!
نطفه بستن، و رنج آبستنی را، به دوش تنی ن
دارم ميشكنم زير آوار غم
نميزارم حتي تو حس كني
دارم هر شب آهسته من
اشك ميريزم تا تو نشنوي
نگات ميكنم يه جوري كه تو
نفهمي دلم بد جوري
...خدای تان زیباست!
اما هر چه می اندیشم،
پرستش تان بسی زیباتر است!
...آری،
قحطی انصاف است!
و شعوری که عدالت را، جای قضاوت بنشاند!!!
جسدها،
جسورانه،
در جستجوی،
"جاودانگی"!
...اما"جاودانگی"
هم چو "مومیای یک جسد"
به دست زن
از چه دستها به هم می سایی
چنین سر در زیر برده و خامش
تو را
تنها
خواهش زیستن من است
پدر
چشمها از زم
عاطفه بذرافشان (16/9/1387),سلمان فيجانی (16/7/1388),فرهاد خسروی (13/10/1389),
نام: عاطفه بذرافشان ارسال در یکشنبه 15 مهر 1386 - 09:41
نام: نوروزی ارسال در پنجشنبه 18 بهمن 1386 - 11:58
تفدیده دل
رنجیده جان
ذبحم کن
حرام می شوم
سر به تو
چنگ به دل
سنگ صبورم شو
خوار می شوم
تاجینه خار
زخمینه پشت
مریمم شو
مصلوب می شوم
د
زمین همچنان برگ می خورد
برگ!
پاییز
فصل آخرین برگ هاست
آخرین
برگ ها
برگ های برنده اند
که تا آخرین روزها
تاب آورده اند.....
خواب و خمار و خسته ام ،از همه دل گسسته ام
ما و سکوت و خلوت و پنجره های بسته ام
گرچه بود خیال تو سهم سحر ز بودنت
با تو و بی تو هر زمان یک گُله
خودم را می کشم در فرو
مرا می کشد او به خو !
منی سرکش و وحشیم
به لطفش مرا می کند روبرو !
به لالی زبان می کشم
به من رازها می کند گفتگو !
چو م
1 *******
خواندم در کتابخانه ی بهشت کتاب حوریان ِ ...
آّتش زد کتابخانه
اندیشه ی حوری
از خواب پریدم
بابالهای سوخته
2 ** *****
بر دوش می
دستان من بگیير
برسبزه زاردل!
باهم قدم زنیم
قدم زنان سوی دیارعشق.
بادی وزیدن گرفت.
گویی صدای رعدبرآسمان شده،
غرش شده ،باران غ
با گل هايى از مه ِ سرخ ِ نفس
در دقيقه هاى وبا
و چشمانى كه نارنجك مى اندازند
بر هوس هاى شيرين
و نورى كه از رگ هاى آتشين تو بر مى خيزد
بر
جوانه
بر روی شاخه ای
که نشان داشت از پار
جوانه ای در اندیشه است سر آرد بوجود
در روزی ، که همانقدر دور گشت
از آن دخترک لوند گی
زير اسمون اين شهر
يه نقاب تازه پيشم
نمي خوام نقاب حوري رو بپوشم
خسته از ادما ميشم
هواي ابري ديشب
صداي نيش دار اون جيرجيرک کنج دل شب
ميگه
در همه عالم ز دستت دل پریشان است و من
در گلستان رخت بلبل غزل خوان است و من
ناله ها کردم نکردی چاره ی دردم عجب
با که گویم کز جفایت دیده گر
در بهت سرد حنجره ها سکوت باید کرد
در فصل احتضار صدا سکوت باید کرد
این روزها تکرّر مشق های پاییزند
چون ذبح برگ های جدا سکوت باید کرد
خورشی
دنیا به آخر رسیده است
و ما پستی آن را به حد کمال به تصویر کشیده ایم
و دیگر خدایگان نیز از کردهء خویش پشیمانند
و امیدی نیست به بندگی و طاعت
شمع ها،
در گودی ی شمعدان های مجلل
محکوم به حبس ابد شده اند و
مورچگان بال دار شکنجه یشان می کنند!
***
پروانه ها
دیگر رنگ ها را نمی شناسند و
خواب بودم خواب ديدم
كه در انتظار كسي هستم
نمي دانم نمي دانم
چرا در انتظار بنشتم
اگر حالم زاحولش خبر مي داشت
نمي بايد كه در كويش به انتظا
گفتند مجنون را که دربیابان
چه می کنی گفت با نام او بازی می کنم
گفتند یعنی چه
دیدن که روی زمین هی می نویسد لیلی لیلی
من که مجنون تر از مجنو
انعکاس خنده های حزینت
در گوش های یخچال
عرق پیشانی
کیسه های وارداتی را
بخار کرد
خونآبه صدایت
پژواک نگاه
دل رسوای من شد
در این س
...بابا که نان نداد
دریای فقر آب رخش را ربوده بود.
مادر میان خستگی کهنه اش نشست
یک دسته آرزو،
بر گیسوان غصه ی شش ساله بست .
در دیدگان
شاهی که سپر کرده به غمخانه دعا را
بوسیده بحق کعبه ی زیبای خدا را
بر هم زده با خطبه ی خود رسم خطا را
افکنده ز بن ریشه ی هر رنگ و ری
****** 1
خدایا
پیچک سبز، درآبی سکوتت گره خورده
هنوز لبخنددوست داشتن، برساحل دل آرام می گیرد
و طغیان عشق قرمز ازچشمان لبریز
کویر گونه ه
امواج بیکران
سخنت
آنجاکه گفته بودی :
((آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
یک نفر در آب دارد می سپارد جان))
آنچنان مرا
در هم کوب
دلم مى خواهد هر بار كه مى بينم اش
ترانه ى رگ هاى اش را
چون تكه هاى نورانى ِ تگرگ
در بارش ِ اسيدى ِ ستاره ها
روى ترشح ِ پوست ِ افكار ِ زخم
موقع تقسیم خوبی هاست هم سایه
نیستی اما غمت با ماست هم سایه
قاب عکس کهنه ات امروز بر دیوار
خاطرات تازه ی فرداست هم سایه
با منی اما دلم بسیا
1-در رثای امیر مومنان علی(ع)
یک زخم عمیق مانده درخاطر دهر :
این بی صفتان مست آلوده به قهر
پاپس چونهاد " خنجر" از پشت زدن
بستند زبان تیغ ب
خواب بودم
شدم بیدار
دیدم خودم را
پای یک کوه بلند
روبرویم
جاده ی سرد و یخی
پشت خود کوه
سپید
دویدم, دویدم
به دنبال جاده ی عشق
در این عکس ها می بینم لبخند زیبای تو را
گه گاهی می بینم، بغض گلو و چشمان گریان تو را
گه گاهی می بینم غم و اندوه پنهان سینه تو را
عشق دیروز ت
ای کاش مرا میبود یک یار هواخواهی
حریف لخظه های سوز و دلسوز وفاداری
کسی کو در خم سخت جفابختی نیارد رو جفاکاری
اگر روزی کدر گردید بختم ا
"بعد از تو"
بعد از تو دیگر شعرهایم
شبیه هیچ شعری نیستند!
"قافیه"ها را می بازند!
"قالب" را تهی می کنند!
"وزن"شان کم و زیاد میشود!
راستی
دخترم شاخه گلي ست
شيرين ترازشهدگل ي ست
مهربان ست ،صميمي وپاك.
پاك تر ز گل ِ نرگس من،
دخترم ،
"سارينا"ست
چوگل وانشده ،بس زيباست!
ر
از حصر و هر دیوار؛آزادم آزادم
من بغض طوفانم من قصه ی بادم
هرچه(نگو) گویم صد پرده اندازم
من روح عصیانم محصول بیدادم
از گل همه گفتن از آفت
از قفس پریده و خزان
تابه تای بال و پر نفس زنان
تا به سقف آسمان رسد کسی
مانده در پس خیال خود ، گمان
در تذبذب و ندامتش، پریش
در پس خیال ماند
یاد دارم مَردٌمانی سادهٍ وٌ پاکٌ صبور
دستهای پینه بسته شیرَمردانی غیور
مَردٌمانی پاکٌ سادهٍ، قلبها ازجنس نور
قیلٌ قالٍ کودکانٌ خاطرات
بیا با حرفهای تازه قلبم
نگاهی مثل باران باش
بیا
دوری مکن از من
کمی نزدیکتر باش.
نشستن بر سر راحت عجب حال خوشی دارد
نگاه گرم و آرامم گذر
تنها نشسته در نگهِ قاب
تصویر دوردست خیالی!
اندوهگین به دفترِ شعرم
سرمیکشیّ و جای تو خالی!
دارم به سینه داغِ نفسهات
میبارد از دو
تمام واژه ها مرگ است
به هر قطره که در جوش و خروش است
به هر عامل
هر تکامل
تمام لحظه ها مرگ است
بهار آمد
طرب ها شادها گلها
سبزه و سبزينه ها
و تقديم به گلگون كفنان انقلاب اسلامى 22/ بهمن ماه/1357
((آيـه هاى عشـق و تحول))
نقبى بسوى نور زد !
آن صداى خسته ى زندانى
آن آخرين صداى صد
لرزش دستانت
آنگاه که
تیغ محبت
بر گلویم
نهاده بودی
مرا برد تا
بیکرانها
مرا برد تا
ابدیت راه شیری...
اما
ترس نگاهت
آنگاه که
ملتمسانه
به
شــب رفـته اسـت، بگو که طاقت بیـاورد
چیزی نـمـانـده که مشتـی صداقت بیاورد
پایـیـز چه سـر در گمـم کـه اینجور آمدی
شــادی کــنـان رفــت
قراردادی بود بین ما
همیشه قرار هم باشیم
حال که بی قرار شدیم
باید قراری بگذاریم
آه قرارم!قرارمان کی؟
(بهروز جلیلوند)
لمس حس بی زبان لبهای تو را میخواهم
ای جنون درهم آمیخته با وهم وجود
همسفر با تن تو شادروانان به کجا
میروم گر بنهی سر به بغل جام شهود
سیر ا
بنام خدا
دلت به شوق نگار نورباران باشد نگاه مهربانه او فراوان باشد .
زراهی که میروی تارسی به عشق
تقدیم : به هیچکس
خارج
ــــــ
ازغزل عشق است ؛ منظور و لطافتهای عشق
این غلـط باشد هـدف گیری بجـای ابزار را
شعرگفتن؛هــدیه کردن؛گل نثارپا
از آتش، خاموش شده ای
با شعله نگاهت خمارٍ غم آلوده منم
مرا کناره می بری شاید
یا به درون باز میگردانیم
از چه حال سخنم میگوئ
برش آخر بر دست
برای همنژاد کردن خون با چاقو
دردناکی خون
سرخی دست
و نگاهی کور شده از حس خیانت
آوای قلبی با گناهی معصومانه
هنوز از
میتوان پنجره ها را باز کرد
جور دیگر نگریست
نه به زیبایی دیروزمان
بل به دورافتادگی فرداها
که درون همه بازی ها
من و تو سوخته ایم
دل به همر
همه راحت ، همه خرسند
بدون دغدغه از بودن منجی
به آرامی و يا تندی
به صحرا، کوه یا دریا
همه از یادشان رفته وجود مهر عالم تاب
زمستان است یا پا
در مانـده ا ی از نیمه ی زمستان زیست
بر حول محوری مبهم
و در پیکره ای چرخنده گیج و نامتقارن
"حال" من خوب نبود.
آرزو می کردم
زیباترین گ
زیر سرمای زمستان سیه با شب تار
بدنم میلرزد
دو ستونم سست اند
حس ام از نیستی ام خبر دهد
گریه بر شانه من خاموش است
هق هق اش بر لب و دندان من ا
خدا را گر بخواهي ديد با چشم خويش
نظر انداز به روي دل ربايي مادر خويش
هم زدل رحيمستو هم زجان رحمان
هم زعشق لبريز استو هم زجانبازي جان
منم آن کفتر تنها
در چنگال کرکس
خونین
نشسته در پستوی
یک باغ متروک
ندارد شاخه خشکی
از لانه یک کلاغ سیاه ترسو
صدایم در گلو
ببندید
با شالی سیاه
چشمان مرا
شیون مردان
زنان
میکوبند بر سر
مرا همراه گنجشک های یخ زده
در راهروی
تنگ خیال خویش
بخوابانید
آرام
د
جام لبریز شده شهوت عشق را چه کس نوشد روان؟
چهره بهت و تحمل حزن شکسته قلبی را چگونه می توان؟
سهم خاموشی شبها را به همانها که ندارند هدیه
د
نگرانيه تو چشمات / داره جاده ها رو ميپاد
چرا دست من عزيزم / داره ميلرزه تو دستات
تو که ايستادي کنارم / اما چشمات داره ميره
تو رو به خدا نگا
بده ای قاصد خوش خبر نشان از مادر
که دگر نی نکند نای ز یاد مادر
گرچه تفریق بینداخت این چرخ فلک
نشوم ملول و حرمان ز فراق م
اینروزها
در کوچه باغهای معطر عشق
طنین صدای توست
که با کهنترین نارونها
از عاشق ترین پرنده ها می گویی
اینروزها
در سپیده دمان صب
یک روز
آسمان آبی
چلچله ها رقص کنان
دنبال لقمه نانی بودند
تکه ابر سپید
در آسمان آبی میرقصید
زمین از گلهای سپید نارنج
همچو
یک روزگرم زم
یوسف
ــــــ
ساقی ! از جامی ، بگو ؛ زان چشم یاری ، داشتی
قصه یی خواهم ؛ از آن عشقی که ، باری داشتی
سـاقی ! ای سـا لار ! عشـاق جهــان ع
خواب بودم
ناگهان
زمزمه ای بر بحر دلم قایقی انداخت
چشمم را صدف کردم
مرواریدهایم از خود بی خود شدند
زیباتر از خود منظره ای را یافتند
تا ز افات مصون بماند استاد کلات
پای رایانه فرستید،برایش صلوات
.
لحظه ایی صبر نمایید ،به یادم امد
که چو محصول بم استاد بود بی افات
نه
خسته ام
خسته ام
از این نزدیکی های دور
بگذار احساس
در فاصله میان من و تو
حجمی سازد به عمق خو یش
تا کوه غرور
شود ویران
در سلام
تا تو
مرا
خوشی،اينجا گم گشت
توببر ازاينجا
يك نفس تنهايي
عشق تو بازبهانه ست
به زيبايي توميخندم
كه به خود نارو زدم
گول زدم..
فهماندم عش
عاشقي مي كـرد آن عاشق مـــرام
آنكه عشق رااو به حق كرده تمــام
عاشقي مي كـرد آن مصبـــاح دين
آنــكه عــــاشق بـود از روي يقين
عاشقي مي كـ
ديــدى آخــر پيــش تــو محبـــوبـه ات در خــــانــه بــود
گـــرد عالــم گشتـــن ات انـدر پــى اش افسـانـــــه بــود
دل سـراى غير! وآن
آرزو به دل در فهم ماندیم و نشد
که بیاید به زبان حرفی و خنده ای نسیبم نشود
آرزو به دل در شرق ماندیم و نشد
که بیاید سخنی و تهمت غربزدگی نسیب
جامعه
یک جسم است
و انسان سلولهایی ست
در گیرِ دارهای سرطان
ما
فقط
چند کلمه ایم
که در هارمونی یک شعر زندگی می کنیم
در اتاقی به هم
نازنین نازنینان بر که می گرید
من ندیدم نازنینان گریه ای سر دهند
چشم شان اشکی شود
یا که
رنگ رخسارشان تغییر کند
گونه ها شان خیس بارانی شود
شیر زنی چون که برآرد سخن
سلسله جنبان شود این انجمن
تا که بگیرد قلمی دفتری
شیخ ملامت کندش ؛ تو زنی !!!
کار جهان گشته عرب واژه گی
پارسی ا م
درست در همان لحظه
وقتي كه روشنى ِ تابناك ِ موى اش را
به شكل ِ گُسلى از گل
خورشيدى بر دستم مى سازد
بر صيقل ِ سبز ِ آينه مى بينم اش
با گي
ادامه ماه بنی هاشم(ع)
صید منند این همه گرگان مست
حمله کنندم چو سگان دست به دست
همهمه ای خاست ز خیمه کنون
گشت زمین سر به سرش لاله گون
دست به
کوتاهی ِنگاهت
در ژرفنای مهربانی ِ دلت
چه ایجاز می شود
ای ژرفترین زخم ِ آتشین
در سینه ی حریقترین
بیا و به یادگار
به رویَش لبخندی بزن
ح
همه جا آیت مستی ست و من
چه کنم چون که به ذات
غرقِ در روشنی ام
عاشقم
و چو خورشید درخشان دوست می دارم حقیقت را
باغ و آیینه ء دل ، پنجره ر
خسته ام ای نو بهار
خسته ام
داغ دلم دانی چه است نو بهار؟
خستگی از این گذر ماه و سال
سوز تنهایی گرفت هر دم مرا
تا به مرز گرمی و داغی سپس سرما
1
هنگامه ای ست!
از سکوت
بوی ندامت می آید
و از تناوب تکرار تیک و تاک ساعت دیواری
خسته است.
کجاست دست های مهربانت
که راه،
مسافر؟نه!
همراه م
مثل شب های بی خوابی تو پاییز پر از خواب
مثل اشک های ارومم با یک سازو می ناب
تو اغاز کدوم راهی که مقصد اینقدر دوره
تو پایان کدوم عشقی
دو روز رفتی و این دل ببین چه غوغا ییست
هوای چشم ترِ من دوباره طوفانیست
دو روز رفتی و دنیا برای من پوچ است
برای من تو نباشی سرای بیکاریست
د
عصر جمعه است و
هیچ چیز تلختر از چهاردیواری تنهاییم نیست
همه تصویرهای باتو بودن
چون زنجیری بسته به نگاهم
پوستری می شوند بر دیوارهای این ت
معمار سخن
گوهري، لقماني، يزداني تراب
جمعي ، بهروزي و صباغي كلات
تركمان پژواره
وقتی کودک بودم
دور و برم حصار بود
نه جایی برای آواز
و نه بلندایی برای پرواز
مادرم بعد از نماز
بر سر سجاده اش می نشست و می گفت
آوخ آخر نفهم
زیر پیراهن خوش بوی تو ، فصلی ست بلند
که به کل ، فیصله بر غائله ی عقل و دلند
لغزش ماهی لیز بدنت ، برکه گریز
موج تاب تن تو با تن من ، رند و لو
چندی است
خیال ام تب دارد
نهیب واژه گانش سوزانده
می لرزد
از حضور لب ها خجل است
بهانه نا توانی و
بی اشتهایی دارد
رانژه ی ای دی اس ا
می لرزد دریای دلم
از درد دوری تو
می بارد باران
از غم دلتنگی تو
می سوزاند آفتاب مرا
از برق نگاه تو
می غرد کوه ها از فریاد درونم
با حس بودن
خدایا رهگذاری مست و بی جام
گذشت از کوی قلبم تند و آرام
ز نورش روشنی بخشید دل را
برون بردرو سیه رنگ سیه فام
ولی افسوس این ماه شب افروز
نمان
یا علی مَرهَم و درمان هر دردی تویی
یا علی مَظهَر ایمان وجوانمردی تویی
من عاشق و شیدای روی تو شدم یا علی
مِهرتو نشسته در همه ی وجودم یا عل
گذشتم از هزاران یار زیبا
نشستم در غمم با شعر نیما
شکستم روزگارم را به دستم
برو دختر که من یک مرد پستم
اگر واژه به سنگینی سرایم
دلی ع
در اندوه لحظه های بر باد رفته از دست نخواهم شد
می دانم.
قاتل نقطه نقطه های پیوسته شادم کیست...
میخ طویله ای!
بر چشمان خون چکان آینه فرو
ای عشق
به من رو کن و من را تو گرفتار
دلم را که تو بیمار
تو همکار
و در اوج صفا بر تو چه بسیار
چه بیدار
مرا بیش میازار
نکن زار
گرفتار
و بیما
عروس دریایی روی آب
مرده بود
پلاستیک بود
قوی سفید روی دیوار
سایه اش سیاه
آبی نبود
چشم من به دریا اما
اشکی نبود
زخمی بر دل
زخمی بر شانه
می سپارد راه
در چشمانش، دو شعله ی سوزان و
در دستانش، ستاره و نیلوفر
بر قامتش جامه ای از درد و
در سینه ،مزر
سلام سر زد از دلم هوای صبح تازه ات!
سپاس جان هر شبم فدای صبح تازه ات!
منِ ندار از سرِ بهانه ٬ پیش می کشم
ُُ
دلی -اگرچه غرق خون - بهای
((تقارن سوم: بسيار مست))
گيجيم و بسيار مست چُنان گچ
بنديم به ديوار
باخته ى رنگ
باز نه خسته
سخت...
نه چون سنگ.
هستيم ولى...
يك شبح سنگ
چن
"هواللطیف"
شام غریبان فاطمه
بیا و روضه ی شام غریبی اش سر کن
به یاد اصغر کوچک گلی تو پرپر کن
بیا به یاد سر بر سر علم رفته
ز دشت کرب و بلایش
پیچ و تاب ِِ سرسره ِ تابستان
لذت ِ سپیدی ِ نگاه ِ سبز ِ یاس بهاری
گم شدن دررنگین کمان ِپاییز
انتظار انتظارِِ ِ
سردی ِ گره ِ برف زمستان
"چراغ سبز"
پشت چراغ قرمز سراسیمه
وقتی آدرست را می پرسم!
با طنازی چشمکی می زند!
نفسش به شماره می افتد!
چه زود رنگ عوض می کند!
دو رنگی را آم
سروده اى في البداهه و بدون ويرايش، در جمعه مورخ: 20/ آذر ماه /1372
دست مســتى بدر آمــد كـه چنيــن شيــدا شـد
آنچـه از بطــن عــدم شـور زنـ
به عاشورا نظر کن لحظه ای را
ببینی از حقایق شمه ای را
-
ببین زینب نه در اندوه آبه
مطیع خالق و ، فکر حجابه
-
دمی هم زَ امر رهبر ، سر ن
کاش می شد دیگر نفس نکشید
کاش می شد دیگر زنده هم نبود
تا به کی باید بمانم؟
در این سیاهی در این غم
چقدر سخت می گذرد زمان
اشک چشمانم دیگر نمی
رهم توئی
و مقصدم،
در انتهای با تو رفتنست.
ز غار و جنگلم تو داده ای گذر
صدای زنگ رفتنی،
غريبه با درنگ و ماندنی،
تو دشمن نشستنی.
ت
و نگاهت چو بادام تلخی بود
در کام من
هر ذره ای که قورت دادم
جانم بیشتر تشنه شد
دیگر طعم کلامت را نمیتوانستم بچشم
.
کلامم خرد شده بود
صدایش
به نام او
با اشک می نویسم
قلبم را یاری کنید
قلبم می خواهد
ضربانش را در اختیار ساعتی قرار دهد
که عقربه هایش ،نای راه رفتن ندارند!
ق
در این هیر و ویر بی تو بودنهای ممتد
باز از خود می پرسم
چگونه
در چهارراه بدون چراغ افکارت
جواب سوالاتم را جستجو کنم؟!
من با واژه هایی درگ
پری پلک پِرپری
ــــــــــــــ
آمده ؛ یک خاطـره ، در خاطـرم
بخت من آنجا کشانید ؛ اختـرم
اتـفـاق سـاده ای ، بـود ؛ اوفتــاد
کوچه خلوت ش
روزگاری شد، به جای آه، دم باید کشید
بس سرابِ تلخ، کز دستِ ستم، باید چشید
خاطرِ پرواز را، از خاطره، باید زدود
لقمه نانی را، چو اینسان بیش،
*****
ساعت!
دقیقه!
ثانیه ای ،
جز،یاد ِتو
جز،نام ِتو
در،
دل ِ
زمانم ،نیست!
کو؟
کی؟
،
تو.!؟
باور،کــُند،!
*****
عکس
در
قاب و من در قاب دلت
**غارتگر دل**
ای انکه نگاهت آشفته کرده دیده مارا
که هر دم بنگری می بری با نگاهی دل مارا
قامت سبز و لب چو آب حیاتت
چه کرده ا
صدایی تلخ می آید
نوایی خشک
و من بسان مردابی پنهان
در پوکی درختی خشکیده
جاری هستم !
تصویر من از دردانه های اسمان پیداست
آیینه هایم تنها ش
بیا ای سایه ام بیا بِمان در بَرم لحظه ای
بیا دَر مانده ام بیا نِشان بر لَبم خنده ای
آه چه دلگیر است گذرِ زَمان برای من
چشمم یاری را نبیند ت
دلم که می گیرد ...شاعر می شوم ..!
شاعر که می شوم ...
چشم هایم بارانی می شود
بغضی غریب عمق چشمهایم را در بر می گیرد
و نمناک می شودلحظه به لحظه ها
در شبی چنین سرد و حزین
بوف می خواند آواز غریب
جهان مبتلا گشت به ویروس سَمین
زمین آغاز کرد (مرگ عجیب)
انسان!
سیلاب دغدغه بسیار است در کمی
سواران با سگانی سراسر سوز
بر دل این غبار تاختند
پیادگان و ره به دوشان آمدند و رفتند
گذشتند و ماندند
بردند و باختند
اینک منم و
من با یک دانه انار زنده می مانم
و زندگی ام را با خیال می سازم
خیالی به رنگ آبی
که جریان دارد در
رگ های آن خون
خونی به سرخی دانه های انار
پولی لندسور فریز
ــــــــــــــــــ
ارزان تر است ؛ گر بزنم ؛ شـیر پاستوریز
درخـانـه مـایـه ، تا بشـود ؛ ماسـتی تمـیـز
هرلحظـه آزمـ
1.نوشدارو
_______________
مگر ابهتِ اين بهت
تو را به تماشا بكشاند،
كه دانه دانه واژگانم را
كلاغانِ گرسِنِه خوردند!
تنها، سكوت
گلوگيرشان شد...
آ
می نشینم لب حوض
ماه تابان در آب زلال
چشم ها پی چشمک ها
ماهی سرخ قشنگی در آب
تک و تنها
چشمک ها از غم تنهایی ماهی گویند
من تنه
آه درویش سلام
این منم،
هان؟!
نشناسی من را؟!
من همان طفل پریشان دی اَم
خورده بودم به زمین
دم دروازه شهر
پر ز خاک و عرق شرم زمین خوردن خ
با توای آبی مواج ،چه سخن هاست مرا
بوسه از کنج لبت ،بین که تمناست مرا
سایه روشن قلمم گرنتوانست کشید
نقش تودر نظرم ،بازهویداست مرا
واپسین
نمي خوام باز بخونم توي روزنامه حوادث
که عاشق برا معشوق توي دستش
برا ثبات اون عشقش به جاي گل
يه قوطي پر دوا داره توي مشتش
ببخشيد نه نداره
سرهای قدسیان بروی نیزهاست
گویا فلک به ماتم آن شاه کبریاست
هرچند که سرها زتن جداشده اند
با یار دل آویختو دل تنگ شدند
از خود گذشتندو با او
در فضای محتوی
دست و پا می زد شعر
مرور شد کرانه های بی تپش
کسی هوای پر کشیدنش نبود
ندای کودکانه ای ، مدام
در تظاهر سکوت فریاد می زد
تطور خ
قرارم اینست که هر شب
خواب مرا باز به دنیای قشنگ رویاها برد
تا در آنجا آنچه را میخواهم
تنگ در آغوش خود خوابانم
و چه حسی هست زیبای رخت
چون ک
خدا کند که ببارد
برای زخمِ دلِ ما،
دو دیده، ابرِ بهاری.
خدا کند که دوباره
هوای پاکِ سخاوت ،
به پنجره، برساند
نوایِ صافِ قناری.
خدا کند
وقتت بخیر،خوبی، کجا شویم؟
گفتم کیستی که اینگونه ما شویم
گفتا تلخی مکن ای نبض خوش صدا
بهتر است که فعلا رها شویم
گفتم نکند ای پسر تو هم؟
سرفه های فرشته
خواب از چشمانم ربوده است
آه کودکانه اش در خواب
خاطره لبخند پر محبتش را کم رنگ می کند
سحرگاه است و من
سنگینی دلم را برنمی ت
شبي ليلا به مجنون گفت خواب ديدم
ميان گل نشسته بودمو هشيار بودم
زمين بودو من بودمو كسي نبود غير از من
آسمان بودوبار امانتش
زمين بودبا مر
در پشت نقاب آشنایی
پنهان شده صورتی کذایی
صد در به دیار سایه داری
یک پنجره رو به روشنایی
یا پنجره نیست عقده ی توست
آن را که به کینه می گشا
مى شويَـم
چشمان ِ تو را
در غزل هاى صبح گاهى ام
كه هر روز
از نگاه ِ تاك ها مى چينم
ريخته در جامى كه هر لحظه
تشنه ى لب هاى توست
مرا تاب ب
یارب من و می طالب ساقی هستیم
طالب به جمال گــــل مثـالی هستیم
تـا بــاده بدست رقص کنـــان بـرخیـزد
همـواره بـه شـوق او بـــاقی هستیم
درمانده گشتم ، بي يار و ياور بي پگاه وبي پناه
درين روزهاي غم آلود،همه لحظه ها رو بي تو شمردم
گويي که روزگار نمي خواهد کند با من وفا
به ج
روبرویم دریا
زیر پایم دریا
پشت سرم دریا
سمت راستم دریا
سمت چپم دریا
بالای سرم آسمان
من غرق نمی شوم
ديريست مست اين مي صافي نمي شوم
همراه اين همه
مرغان رنگ رنگ
عازم به راه قله ي قافي نمي شوم
روزي به راه عشق
صدایی از فراز پلکان درد
صدای هق هق بلند مرد
صدای شاعری که از
جوانیش گریخت
صدا صدای غمگنانه
من است
لهیب آتشی نهفته در تنم
کنون ب
بلندگوها
این صداهای پیچیده در من
عذابم میدهند
کاش سکوت حاکم می شد
وقتی خون
راه گم کرده است در لوله ها
و این اشباح شیمیایی
در آرزوهای غر
هو المحبوب
دل تنگ که می شوی
جانم شیرین کن
شهد گل های وحشی
بر چتر روزهای بارانیت بریز
در ساحل دردهایم
بتاز تا شن هایش
اشک ز صورتم بپوشا
وقتی که حرم را در نگاه خود دیدم
خورشید دوجهان را در نظر خویش دیدم
او را ندیدم اما صدایش را شنیدم
آمدی محبوب من اما که من محبوب ترم
عاشقی
در روز تولدم
چهل سال گذشته را
با نوشتن نامه ای به آسمان
مرور می کنم
در آستانه ی دریا
فریاد میزنم
با ابر سر به شانه ی کوه
می گریم
ماه
بر شب و دلشكستگان، ماه گرفته روي خويش
او به هواي مهر خود، ترك بگفته كوي خويش
ما به خيال روي يار، چشم به ماه دوخته ايم
ماه ب
تبریک بهبودجناب دادا بیلوردی ِالهی شکر .
و یاد روزهایی که بااستادشهریار بودم.
تقدیم: عهدیه قیزیمه
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
ميداني!
دل گيرست.
**********
گيريك تنهايي سست
كه توراميجويد
همنفس شوكه دراين كلبه دل
همه چيزراي تورا ميخواهد
من تورامي جويم
كه دراين وادي
دلم می گیرد
از این همه ظلم، گناه، کینه، دلسردی و تنهایی
از آن پدران سر به زیر افکنده
که شب و روز می نالند و شرمگینند از دستان خالی خود
در
حسين يعني
ع
ش
ق
يعني عشق
حسين يعني تمام خوبيها
يعني بهشت
حسين درياي رحمت
حتي در كوير وحشت
حسين يعني محبت
يعني تمام
ع ش ق
تعداد اندک یارحق انبوه مردان ستم
در جبهه ی رو شن کسی بردوش دارد یک عَلَم
جانباز دشت عشق را مهمان خود کرده غزل
امشب چه برقی می زند در چشم
رسیدم به شهرم
راه خانه را گم کرده ام
چاره ای ندارم جز رفتن
با شهر خود بیگانه ام
چشم هایم خسته از حیرت گم شدگی در شهر آشنای دیروز
مقصد
نامه ام بتو
هست آدرس اش بهشت
بیم آن ندارم که به مقصد نرسد
گر بهشت هست ، یکی ست
پس آدرس اش ، درست
گر مخاطب در آدرس یافت نشود
اند
منم خلاصه همين دو يا سه برگ
خلاصه حقير نامي و كدي
كه در شمارش و تميز
با اشاره اي
از صفوف بي كرانه ها جدا شوم
و در نهايت رعايت حدود و
جايى كه حلقه ى دستان يار
بر گردن عزيز تو مى افتد
شانه هاى ات مثل دو شعله ى سرخ مى لرزند
دل ات مى خواهد بجوشى
مى خواهى دريا باشى
دست هاى ا
((ده شعر گون تقارن!)) تقارن اول و دوم...
((تقارن اول))
و كوزه در آخر...
كه اكنون خمره ايست
بى نصيب نماند.
كه تلاطم مرا هم گرفت
و منفعل شد
فالی دگر به نیت تو باز میکنم کنون
با مطلعی شبیه تو آغاز میکنم کنون
در بین شعرهای کهنه اگر یک غزل نبود
من شاعرم ز نو غزلی ساز میکنم کنون
پنج تصویراز شهر
(1 )
پرستودر بازگشت پی لانه
بر بالای آسمان خراش، کرکس
در فکر پنهان ، بوی تعفن دهانش
(2 )
چو پاره ، می کنند ، پیراهن سفی
در ساحل شهر وارناسی
دختری در رودخانه غرق می شد
و من به تماشا نشسته بودم
و پیش آن همه هندو رو سیاه شدم
بر روی پله ی هفتم رفتم و
در آب
من خدا بودم از ذاتم جدا شدم / خاكي شدم سرپريش هر ردا شدم
ناخداي كشتي وجودم اي عجب / پور نوحم ولي ناكدخدا شدم
دامن ك
چه میشود که درد مرا هم تو چاره کنی
دریچه ای بگشایی مرا نظاره کنی
ببین هنوز گرفتار یک نگاه تو ام
که سر ز جان نشناسم اگر اشاره کنی
اگر ک
کاشف الکل منم (وفا )
همیشه مست
جام در دست و هوای دل پرست ...
جام افتاد و شرابم محو شد
وای بر تو
کاشف الکل
حواسم پرت شد .
بودن میان انبوه نبودنها
زیستن بزیری خرواري باري مرگها
زمام هستی را بروی خارزار نیستی ها تاختن
خفتن کنار اجساد دلدارها
و آرمیدن در آغوش
...گذشته
دور است
شاید...
و
نگاهی
دزدانه
در قطار...
ایکاش
می توانستیم
لحظه دیدار
را
ورقی
دوباره
زنیم
.
.
.
نگاه کن
آن دورها
شاید...
کمیـن کـردم که نگــذارم عبـورت عـادتی باشد
نـیابی رمـز قلـبم را کــه تا شــب سـاعتی باشد!
ایست!... امشب دلم ، افسر نگهبانش نخوابید
